او را بالا ببرند ، نه در حفظ امانت شريكش سازند و نه در جمع‌آورى حقوق بيت‌المال به او اعتماد كنند . به محض رسيدن اين نامه به سوى من حركت كن ! إن‌ْشاءَاللَّه . مرحوم سيد رضى مىگويد : منذر بن جارود همان كسى است كه اميرمؤمنان على عليه السلام درباره‌اش فرمود : او آدم متكبرى است ؛ پيوسته ( از روى تكبر ) به اين طرف و آن طرف قامت خود مىنگرد و در لباس گران‌قيمتى كه پوشيده همچون متكبران گام بر مىدارد و مراقب است حتى بر كفشش گرد و غبار ننشيند ! شرح و تفسير تو شايستهء اين مقام نيستى همان‌گونه كه در بالا آمد « منذر بن جارود عبدى » از طرف امام عليه السلام به فرماندارى بعضى از مناطق ايران منصوب شده بود و دليل انتخاب او افزون بر حسن ظاهر ، سابقهء بسيار خوب پدرش « جارود عبدى » بود كه از افراد بسيار با استقامت و مدافع اسلام در عصر پيغمبر و اعصار بعد بود ؛ ولى « منذر » مانند بسيارى از افراد كه وقتى به مقامى مىرسند خود را گم مىكنند ، از مسير حق خارج شد و به هوا و هوس پرداخت و از موقعيت خود غافل شد و اموال بيت‌المال را بىحساب و كتاب خرج مىكرد . هنگامى كه اين خبر به امام عليه السلام رسيد ، نامهء شديد اللحن مورد بحث را براى او فرستاد و او را به شدت توبيخ كرد و از مقامش عزل نمود . امام عليه السلام در آغاز نامه چنين مىفرمايد : « اما بعد ( از حمد و ثناى الهى ) شايستگى پدرت ، مرا دربارهء تو گرفتارِ خوش‌بينى ساخت و گمان كردم تو هم پيرو هدايت و سيرهء او هستى و راه و رسم او را دنبال مىكنى » ؛ ( أَمَّا بَعْدُ ، فَإِنَّ